Największą różnicą, o której wiem, jest to, że mieszanie wszystkich suchych składników oznacza, że wszystko, co musisz zrobić, to zmieszać mokre składniki w już jednorodną mieszankę, co pozwala mniej mieszać, aby uzyskać ładną i stałą matrycę glutenu.
Jeśli dodasz jajka po mące, wszystkie inne składniki muszą być następnie przetwarzane na to, co jest już ciastem i nigdy nie stanie się naprawdę jednorodne, może nigdy nie rozpuści się całkowicie (w przypadku cukru) i może być pobity na śmierć i nadal może nie zostać w pełni wymieszane. Może to jednak być pożądane, w zależności od tego, co staramy się osiągnąć. W połączeniu ze składaniem i dzianiną wytworzy się taśma glutenowa, która pozwoli na rozwinięcie się dużych kieszeni powietrza.
Proszek do pieczenia i soda do pieczenia działają poprzez reakcję z innymi składnikami w Twoim cieście i uwalnianie dwutlenku węgla. Kiedy dzieje się to w piekarniku, pęcherzyki dwutlenku węgla zostają uwięzione w cieście, nadając ciastu lekkość i miękkość.
Problem polega na tym, że jeśli zmieszasz proszek do pieczenia z płynami i zostawisz go na chwilę, lub, co gorsza, dalej mieszać, pęcherzyki dwutlenku węgla wydostaną się z ciasta. Zanim ciasto zostanie włożone do piekarnika, duża część potencjalnego dwutlenku węgla już zniknęła. Twoje ciasto będzie gęste.
Strategia, której należy unikać, polega na dodawaniu suchych składników na ostatnim etapie produkcji ciasta. Składasz suche składniki i przestajesz je mieszać, gdy wszystko jest połączone. “Nie przesadzaj z mieszaniem” to powszechna instrukcja przepisowa. Ogólnie rzecz biorąc, widzenie małych plamek mąki w cieście jest w porządku; pozbycie się ich kosztem mieszania ciasta więcej nie jest tego warte. Następnie przenosimy ciasto do przygotowanej formy do pieczenia i wkładamy do piekarnika - tak szybko jak to możliwe.
W ten sposób proszek do pieczenia i woda sodowa w problem; nie wiem jak kombinacja jajka i masła wpływa na rzeczy. :)